Mam depresję i biorę na to leki już trzeci rok, ale nikt o tym nie wie. Ani moja rodzina, ani przyjaciele, ani ludzie z pracy. Wszyscy myślą że jestem OK, że normalnie funkcjonuję. A ja codziennie muszę się zmuszać żeby wstać z łóżka. Są dni kiedy ledwo dochodzę do pracy bo ręce mi drżą od lęku. Wczoraj kolega powiedział że jestem taki spokojny i opanowany, nie miałam sił żeby się śmiać. Czuję ogromną ulgę że mogę to tu napisać, ale też strach że ktoś się dowie. Chcę wreszcie o tym powiedzieć rodzicom ale nie wiem jak ich o to prosić. Boję się że uznam mnie za słabą albo że będą mnie pilnować jak dziecka. Ale już nie mogę tego dłużej ukrywać sam ze sobą.