Mam cukrzycę type 2 i nikt o tym nie wie poza moją mamą. Pracuję w korporacji gdzie wszyscy są fit i zdrowi, jedzą sałatki na lunch a ja się ukrywam na kiblu żeby zjeść swojego kanapkę. Najśmieszniejsze że wszyscy myślą że jestem po prostu leniwym typem który nie chce się ruszać, a ja po prostu staram się żyć normalnie i nie zrobić scenki. Czasami chcę komuś powiedzieć 'hej znacie co, mam chorobę' ale brzmi to jak wymówka. Wtedy sobie myślę że może lepiej żeby wszyscy myśleli że jestem po prostu bez gustu niż żeby widzieli mnie jako kogoś kto jest 'chory'. Głupie? Prawdopodobnie. Ale tak jest łatwiej.