Nie wiem już ile razy się zastanawiałem czy to co czuję to naprawdę depresja czy może po prostu jestem leniwy i słaby? Leży się w łóżku i myśli się - normalne osoby by wstały, zrobiły coś przydatnego, a ja tu jestem i nawet wstawanie wydaje się niemożliwe. Czy to znaczy że coś mi się nie kliknęło w głowie czy może po prostu mi się nie chce żyć? Moja mama mówi że przesadzam, że każdy ma gorsze dni, ale czy te dni to faktycznie miesiące albo lata? Czuję się zawsze obco, jakbym obserwował swoje życie z boku, a nie go żył. Czasem myślę że może gdybym się bardziej starał, może gdybym była bardziej inteligentna albo ładniejsza albo cokolwiek bardziej... może by mi się chciało wstawać z łóżka? Ale potem myślę że skąd ja wiem co normalne? Może to jest normalne a ja po prostu nie wiem o tym? Czemu wszyscy wokół wydają się mieć to rozpracowane a ja nie? I czy to w ogóle warte wysiłku żeby o tym mówić komuś, skoro i tak nic się nie zmieni?