Nigdy nikomu tego nie powiedziałam, ale kiedy moja najlepsza koleżanka dostała tę pracę w korporacji i zaczęła zarabiać trzy razy więcej niż ja, coś we mnie po prostu pękło. Na zewnątrz gratulowałam jej, ściskałam, mówiłam że jest super. A w środku? W środku gotowałam się z zazdrości. Zaczęłam jej szukać wad, cieszyłam się jak miała zły dzień, liczyłam ile razy narzekała na swojego szefa żeby jakoś to sobie wytłumaczyć że jej życie też nie jest idealne. To trwało ze dwa lata. Teraz mi wstyd że byłam takim człowiekiem. Ona nigdy nie zrobiła mi nic złego, po prostu miała więcej szczęścia albo była lepsza ode mnie w pewnych rzeczach. Ale ta zawiść mnie zjadała od środka i niszczyła coś co mogło być naprawdę piękną przyjaźnią.