Rok temu zaczęłam mieć ataki paniki w pracy. Te prawdziwe - zawroty głowy, serce wali jak szalone, ręce drżą, myślę że umieram. Szef był przekonany że symuluję żeby wychodzić wcześniej do domu. Trafiłam do kardiologa, neurologa, endokrynologa - wszyscy rozkładali ręce. W końcu psychiatra, diagnoza, leczenie. Teraz biorę leki i chodzę na terapię i jest... właściwie dobrze? Dziwnie jest przyznać że jest dobrze, jakby to był jakiś haczyk. Terapeutka mówi że to też jest objaw, że czekam na katastrofę nawet jak jej nie ma. Uśmiechnęłam się na to i ona się ucieszyła a ja pomyślałam 'zaraz zobaczymy' więc chyba jeszcze trochę roboty przede mną.