Jest godzina 3 nad ranem i nie mogę spać, bo znowu myślę o tym ile czasu tracę na swoją sekretną pasję. Nikt nie wie, że piszę. Po całym dniu w pracy, gdy wszyscy myślą że odpoczywam, ja siadam do laptopa i piszę. Bajki, opowiadania, może kiedyś powieść. Nikt tego nie czyta, nikt nie wie że to robię. Czasem się wstydzę, że w moim wieku zamiast robić coś "poważnego" piszę historie o magicznych światach. Ale wie co? W tych historiach czuję się sobą. Tam mogę być tym kim chcę. I może to głupie, ale mnie to ratuje. Właśnie dlatego nie mogę zasnąć - przed chwilą napisałem scenę której sam się zdziwiłem. Pierwszy raz naprawdę coś mnie dotknęło w tym co piszę. Czuję że jestem blisko czegoś ważnego.