Jest 3 w nocy i nie mogę spać bo wciąż myślę o tym jak się zesrałem w pracy. Byłem na spotkaniu z klientem, moja szefowa przedstawiała projekt i ja... ja się odezwałem. Zupełnie nie na temat, pomyliłem coś w liczbach i zacząłem coś głupio tłumaczyć. Wszyscy się na mnie patrzyli. Klient się uśmiechnął - a to był ten najgorszy uśmiech. Znasz to? Taki uśmiech który mówi 'no kurde, jaki to frajer'. Szefowa tylko wzięła głęboki oddech. Nie powiedziała nic ale widzę że się na mnie wkurzyła. Teraz będę musiał stawić czoła jej jutro rano. Zastanawiam się czy nie powiedzieć jej że byłem chory, że mi się w głowie nie mieści... ale co ja pierdolę. Mogę się tylko modlić żeby ten klient zapomniał o tym. Wciąż czuję ten wstyd w żołądku. Chyba nigdy nie będę w stanie patrzeć mu w oczy.