Przez osiem lat ukrywam przed wszystkimi, że piszę powieści fantasy. Moja rodzina myśli, że siedzę przy laptopie dla pracy, a moi znajomi nie mają pojęcia. Nawet mój chłopak nie wie. Pisanie to jedyna rzecz, która daje mi poczucie, że coś mi się w życiu należy, że mogę stworzyć coś więcej niż tylko przychodzę do biura i wracam do domu. Mam już trzy skończone książki w szufladzie. Nigdy ich nikomu nie pokazałam, bo się wstydzę - wszyscy myślą, że to głupie. Ale czasami czytam fragmenty i łapie mnie taki smutek, bo wiem, że moje historie nikogo nie dotrą, nigdy nikogo nie poruszą. I chyba to jest takie bardziej boli niż sama tajemnica.