Mam takie głupie przyzwyczajenie i wstydzi mnie to, ale muszę to komuś powiedzieć. Odkąd pamiętam, muszę dotykać każdego lustra, które widzę - normalnie, takie lekkie dotknięcie palcem. W domu, w sklepie, wszędzie. Zaczęło się chyba w dzieciństwie, gdy mama powiedziała mi, że w lustrach żyją małe duchy i trzeba je pozdrowić. Oczywiście teraz wiem, że to bzdura, ale nie potrafię się tego pozbyć. Mój chłopak już mi to tyle razy robił uwagę, że kiedy idę na imprezy, staram się tego nie robić, ale czuję się wtedy jakaś niezupełna, nerwowa. Czasem w pracy pretekstuję, że idę do łazienki, żeby móc dotknąć lusterka w toalecie. Wiem, że to dziwne i logicznie rozumiem, że absolutnie nic się nie stanie, jeśli tego nie zrobię, ale ten lęk, ta niepewność... to jest silniejsze niż ja. Życzę sobie, żeby ktoś mnie z tego wybaczyć, bo sam siebie nie mogę. A może jest tu ktoś, kto rozumie tego typu rzeczy?