Nie potrafię wyjść z domu bez ataku paniki. To zaczęło się pół roku temu i teraz jestem więźniem swojego mieszkania. Nie pracuję, nie widzę się z przyjaciółmi, siedzę w czterech ścianach i czuję się coraz bardziej samotna. Najbardziej mnie wkurza to, że nikt nie rozumie - wszyscy myślą, że udaję albo że mogę sobie "po prostu" wyjść. Ale ja wiem jak to wygląda - zaczynam dusić się, kręci mi się w głowie, serce mi bije jak szalone. Wczoraj próbowałam wyjść do sklepu i miałam taki atak, że musiałam wrócić. Mama mówi, że powinnam się wziąć w garść, ale ona nie czuje tego strachu, który mnie paraliżuje. Chodzę do psychologa, ale boli mnie, że czuję się gorsza od wszystkich. Czy ktoś inny ma to samo? Jak to przezwyciężyliście?