Mam 34 lata i jestem uzależniony od leków na sen. Wszystko zaczęło się niewinnie - lekarz przepisał mi coś na bezsenność po rozwodzie i jakoś nie potrafię przestać. Teraz biorę dwa razy tyle niż powinien bym brać i kłamię innym lekarzom żeby dostać nowe recepty. Najgorsza część? Moja córka zapytała mnie wczoraj dlaczego ciągle śpię i czy coś mi się stało. Nie wiedziałem co powiedzieć. Boję się że wkrótce straci szacunek dla mnie, a jednocześnie czuję taką ulgę że w końcu komuś to powiedziałem, nawet jeśli anonimowo. Wiem że powinienem szukać pomocy ale wydaje mi się że jest już za późno.