Przez trzy lata znosiłam uwagi mojego szefa na temat mojego wyglądu, sposobu mówienia, wszystkiego. Myślałam że to normalne, że tak po prostu wygląda praca. W zeszłym tygodniu w końcu złożyłam wypowiedzenie i kiedy wychodziłam z biura to płakałam, ale nie ze smutku. Ze złości że tak długo na to pozwalałam. Teraz siedzę w domu i czuję jakby ktoś zdjął mi z pleców coś bardzo ciężkiego. Żałuję tylko że nie zrobiłam tego wcześniej, dużo wcześniej.