Byliśmy razem 7 lat. SIEDEM LAT. A ja przez ostatnie 2 lata rozmawiałem codziennie z kimś innym. Nie było nic fizycznego, ale Boże, jak bardzo mi tego brakowało. Rozmów, słuchania, poczucia że ktoś mnie rozumie. Moja dziewczyna zajęta była sobą i swoją karierą, a ja siedziałem w domu jak statua. Ta druga osoba zwracała mi uwagę, śmiała się z moich żartów, pytała o mój dzień. I trzymałem to w sekrecie. Ukrywałem rozmowy, kasowałem wiadomości, kłamałem gdzie byłem. Dzisiaj się przyznałem i widzę jak płacze. Wiem że się nie da tego naprawić. Wiem że zasługuję na nienawiść którą teraz widzę w jej oczach. Ale jednocześnie czuję taką ulgę że już nie muszę kłamać. Nie wiem czy to złe czy normalne.