Przez 15 lat nie rozmawiałem z moim starszym bratem. Wszyscy myśleli że to jakiś wielki konflikt, jakieś dramatyczne zdarzenie. A prawda jest taka że... po prostu się oddaliliśmy. On wyjechał na studia, ja zostałem, zaczęliśmy żyć zupełnie innymi życiami. Kilka lat temu mama miała zawał. Przyszliśmy obaj do szpitala i... nie wiedzieliśmy co do siebie powiedzieć. Staliśmy obok jej łóżka jak dwaj obcy ludzie. Kilka miesięcy temu przyszedł do mnie na urodziny. Po prostu tak pojawił się u moich drzwi ze słoikiem domowego kompotu i uśmiechem. I czułem takie ulgi że az zabrakło mi słów. Przepraszam że zmarnowaliśmy tyle czasu. Ale jestem wdzięczny że możemy to teraz naprawiać. Nawet jeśli powoli.