Przez 15 lat nie rozmawiałam z moją młodszą siostrą. Była to moja wina - byłam zazdrosna o to, że rodzice więcej czasu poświęcali jej, a ja czułam się niedoceniona. Zamiast o tym porozmawiać, zrobiłam jej na złość rzeczy których teraz bardzo żałuję. Niedawno wpadliśmy na siebie przypadkiem na ulicy i coś się we mnie złamało. Widziałam jej oczy pełne smutku i zrozumiałam, że przez całe te lata ona też cierpiała. Chciałam ją przytulić i przeprosić za wszystko ale byłam zbyt dumna i tchórzliwa. Od tamtego spotkania prawie nie śpię, mam przed oczami jej twarz. Nie wiem czy będzie chciała mnie słuchać ale muszę spróbować ją do siebie zbliżyć. Życie jest za krótkie żeby marnować go na urazy.