Jest 3 w nocy i nie mogę spać bo muszę to komuś powiedzieć, choćby anonimowo. Nikt nie wie, że od roku praktycznie nie kontaktuję się ze swoją rodziną. Nie złości mnie ich, po prostu... nie mam do nich nic do powiedzenia. Mama dzwoni, pisze SMS-y, a ja odpowiadam raz na miesiąc kilkoma słowami. Czuję się z tym źle ale jednocześnie... to jedyna forma wolności jaką mam. Wszyscy myślą że po prostu jestem zajęty pracą, a prawda jest taka że po prostu chcę żyć sam, bez uczucia winy że coś komuś zawdzięczam czy że powinienem być inny. To smutne ale to jest moja rzeczywistość i nie wiem jak to zmienić bez że będę kłamać.