Przez 8 lat mówię wszystkim że pracuję jako projektant graficzny a w rzeczywistości jestem na bezrobociu. Codziennie udaję że wychodzę do biura, a siedze w kawiarni albo w domu. Pożyczam pieniądze od rodziców na życie i mówię że to premie z pracy. Ostatnio moja matka chciała mnie odwiedzić w "biurze" i ledwie się wymigałem. Boję się tego wyznania bardziej niż czegokolwiek w życiu ale już nie potrafię żyć tym kłamstwem. Każdy dzień to horror.