Od siedmiu lat prowadzę podwójne życie i już nie wiem która wersja mnie to prawdziwa. W pracy jestem profesjonalistą, szanowanym pracownikiem, zawsze punktualny, zawsze ma coś mądrego do powiedzenia na spotkaniach. Moi współpracownicy myślą, że jestem idealnym pracownikiem. Ale jak wracam do domu to kompletnie się rozpadam. Siedzę w piwnicy w mojej małej półce którą sobie urządził em i grám w gry przez 6-8 godzin dziennie. Moja rodzina myśli, że pracuję w biurze, że się rozwijam zawodowo. W rzeczywistości moja praca skończyła się dwa lata temu. Dostałem wypowiedzenie ale nikomu nie powiedziałem. Mam oszczędności które powoli się kończą a ja nie mam siły żeby to zmienić. Biorę urlopy wypoczynkowe, udaję że jestem na home office, a sam siedzę u siebie. Ta druga wersja mnie, ta ukryta, to jest ta która się nie modli, która nie przychodzi na rodzinne obiady, która okłamuje wszystkich. I czasami myślę, że ta druga wersja to nie jest uciekanie się przed rzeczywistością, tylko moja prawdziwa natura którą się wstydzę pokazać.