Jest 3 nad ranem i nie mogę spać bo znowu się pokłóciłem z tatą. Chodzi o głupotę - o to że chcę zmienić kierunek na studiach. On uważa że marnuję pieniądze i że powininem "trzymać się planu". Ale ten plan to jego plan, nie mój. Mam 23 lata a czuję się jak dziecko które musi się usprawiedliwiać za każdą decyzję. Mama staje po jego stronie bo "tak jest spokojniej w domu". Nikomu nie zależy na tym co ja czuję. Jestem taki zmęczony tymi kłótniami, tą atmosferą napięcia. Chciałbym żeby wreszcie zrozumieli że to moje życie a ja nie jestem kopią ich marzeń. Przepraszam za te wymówki ale po prostu... już nie wytrzymuję.