Pracuję zdalnie już 3 lata i właśnie sobie uświadomiłem, że nie wychodzę z domu prawie wcale. Mój szef myśli, że jestem super pracownikiem bo zawsze jestem dostępny, ale prawda jest taka że po prostu nigdzie się nie mogę wybrać bo się boję że coś spieprze. Dziś wreszcie to komuś mówię i czuję się zarówno ulżone jak i kompletnie załamane. Nie wiem czy to jeszcze praca czy już agorafobia... Szkoda mi tych lat ale jednocześnie cieszę się że w końcu to powiedziałem, jakby to was obciążało mnie na duszy. Może teraz coś się zmieni, chociaż szczerze mówiąc boję się że nic.