Siedzimy w związku już trzy lata, a większość tego czasu spędzamy w różnych miastach. On pracuje tam, ja tutaj i jakoś tak się nie zmienia. Kocham go, naprawdę, ale czasami zastanawiam się czy to jest jeszcze miłość czy już tylko przyzwyczajenie? Telefon, video-callowe, weekendy raz na miesiąc... czy to wystarczy? Nie wiem czy powinnam czekać aż coś się zmieni, czy może to jest znak że powinniśmy się rozstać? Czasami myślę że jestem egoistką bo chcę mieć kogoś obok na co dzień, a czasami myślę że on jest egoistą bo nie chce zmienić pracy. Kto ma rację? Czy miłość to powinna być gotowość do poświęceń czy może czasami trzeba być twardy i myśleć o sobie? Szczerze mówiąc nie wiem już co czuję.