Przez siedem lat jestem dla wszystkich wzorową pracowniczką - punktualna, miła, zaangażowana w projekty. W pracy mówią że jestem taka niezawodna i odpowiedzialna. Ale w domu jestem kimś zupełnie innym. Mój chłopak myśli że spędzam wieczory na nauce i rozwijaniu się zawodowo. A ja siedzę w hotelach z kimś zupełnie innym, ktoś kto mnie rozumie w sposób w jaki on nigdy nie potrafił. Nikt by się tego nie spodziewał patrząc na mnie. Jestem dla nich wszystkich wzorem do naśladowania, a ty tutaj jestem oszustką która zdradziła zaufanie którego tak wiele obiecywała. Najbardziej boli mnie że czuję ulgę kiedy wychodzę z domu. Czuję że prowadzę dwa całkowicie osobne życia i nie potrafię się zdecydować którym chcę żyć naprawdę.