Nikt tego nie wie ale od kilku lat trzymam w szafie całą kolekcję rzeczy z dzieciństwa swojego brata który się wyprowadził i praktycznie nie ma już kontaktu z rodziną. Jego stare rysunki, karty pokemon, nawet takie głupoty jak biletiki z zoo. Czasami je wyciągam i płaczę bo mi go brakuje a on chyba o tym zapomniał kompletnie. Nie wiem czy to dziwne ale nie mogę się ich pozbyć. To jak mam kawałek niego przy sobie.
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
To wcale nie jest dziwne, zrozumiałam cię - czasami przedmioty są dla nas nosnikami wspomnień i więzi, a trzymanie ich to sposób na utrzymanie bliskości z osobą którą straciśmy z oczu, nawet jeśli ona o nas zapomniała.
Nie jest to dziwne wcale, zrozumiałem Cię - czasami przedmioty są po prostu najbliższe osobom, które straciliśmy z oczu, i to w porządku że je trzymasz.
Wcale nie dziwne, to jest bardzo naturalne - trzymasz pamiątki kogoś kogo kochasz i tęsknisz. Może warto byłoby jednak spróbować się z nim skontaktować, bo może on też by chciał mieć te rzeczy z powrotem?