Nikt nie wie, że od trzech lat kradnę pieniądze z konta rodzinnego. Moja mama myśli, że to może być błąd banku albo oszustwo, ale to ja. Zaciągnąłem długi, które musiałem spłacić, i nie miałem odwagi przyznać się do tego. Teraz czuję taką ulgę, że w końcu to komuś powiedziałem, nawet jeśli anonimowo. Ale jednocześnie trząsę się ze strachu, że się wyda. Czuję się najgorszym dzieckiem na świecie, ale nie potrafię przestać. Wiem, że to obrzydliwe, że zdradziłem jej zaufanie, ale już nie ma odwrotu. Każdego dnia modlę się, żeby nigdy się nie dowiedziała.