Byłem najlepszym uczniem w klasie, a teraz wagaruję prawie co drugi dzień. Zaczęło się niewinnie - jeden dzień, żeby się wyspać, potem kolejny bo miałem ochotę pójść do miasta. Teraz to już jakby rutyna. Moja mama nie ma pojęcia, myśli że normalnie chodzę do szkoły. Czuję się strasznie z tym, naprawdę, bo wiem że to nie fair dla moich rodziców którzy mi w tym wszystkim ufają. Ale jednocześnie ta ulga gdy nie muszę iść do szkoły jest tak silna że nie potrafię się oprzeć. Brakuje mi normalności, brakuje mi bycia tym chłopakiem sprzed roku. Nie wiem jak to się stało ale czuję że Already tracę kontrolę nad sytuacją.