Przez 23 lata udawałem kogoś kogo nie jestem tylko dlatego że moja mama nie potrafią zaakceptować moich wyborów. Każde święto to była walka, każda rozmowa kończyła się łzami i wymówkami. Wczoraj powiedziałem jej po prostu "już nie będę się zmieniać dla ciebie" i choć jest mi jej żal, to pierwszy raz od lat mogę normalnie oddychać. Nie wiem czy kiedyś nam się uda naprawić, ale już nie chcę żyć w cieniu jej oczekiwań. Czuję się wyzwolony i jednocześnie winny że aż teraz znaleźliśmy odwagę.