Mam dwoje dzieci, kochającego mnie męża i pracę, którą wszyscy mi zazdroszczą. Z zewnątrz jestem tą idealną matką, tą, która zawsze ma się razem, która robi domowe ciasta i chodzi do kościoła. Ale w nocy, gdy wszyscy śpią, siadam do komputera i jestem kompletnie kimś innym. Gram w gry online, gaduje z ludźmi, którzy mnie wcale nie znają, dzielę się rzeczami, które nigdy nie powiedziałabym nikomu z mojego prawdziwego życia. Sometimes nawet flirtuję trochę, choć nic ponad to. To nie jest zdrada, ale czuję się jak oszustka. Ta druga wersja mnie jest lżejsza, bardziej szczera, bardziej... sobą. A tutaj, w domu, ciągle gram rolę. Nie wiem już, która wersja to naprawdę ja. Czasami myślę, że mój mąż ani nie domyśla się, że znam siebie wcale inaczej niż on mnie zna. To dziwne, być dwiema osobami jednocześnie. Zmęczona jestem taką grą, ale nie potrafię jej przerwać.