Moja mama przez całe życie mówiła mi że jestem do niczego. Że nic nie osiągnę, że jestem głupia, że bez niej bym nie przeżyła. Miałam 30 lat kiedy w końcu się wyprowadziłam i pierwsze co poczułam to nie radość tylko przerażenie - bo naprawdę w to uwierzyłam. Teraz mam 34 lata, własne mieszkanie, pracę którą lubię i terapeutkę która powoli pomaga mi rozkleić tę całą gówno-narrację którą mama mi wbiła do głowy. Nadal zdarza mi się słyszeć jej głos kiedy coś idzie nie tak. Ale coraz rzadziej. I to jest moje największe zwycięstwo.