Powiem to i już - odegrałam z partnerem scenariusz który nosiłam w głowie od chyba dziesięciu lat i który zawsze wydawał mi się za bardzo mroczny żeby go komukolwiek powiedzieć. On wysłuchał, nie ocenił, powiedział okej spróbujemy. Trzęsłam się ze strachu i podniecenia przez całą dobę przed. A potem było dokładnie tak jak sobie wyobrażałam tylko lepiej. Płakałam potem i nie ze złego powodu - po prostu coś we mnie puściło, jakiś stary wstyd. Nie jestem zepsuta. Jestem sobą.