młodszy brat zawsze był tym zabawnym, towarzyskim, lubianym przez wszystkich. ja byłam cicha, nieśmiała, 'ta mądra siostra'. przez lata trochę mu zazdrościłam tej łatwości kontaktu z ludźmi. a miesiąc temu mi powiedział że przez całe życie zazdrościł mi że jestem mądra i że rodzice są ze mnie dumni. siedzieliśmy w kuchni u mamy i oboje płakaliśmy jak idioci nad tym co każde z nas myślało o tym drugim. mamy po trzydzieści parę lat i dopiero teraz to sobie powiedzieliśmy. trochę śmieszne trochę smutne.