mój starszy brat jest moim bohaterem i nigdy mu tego nie powiedziałem. ma 41 lat, wychował mnie właściwie sam bo rodzice pili. gotował mi obiady, chodził na wywiadówki, tłumaczył matematykę, nie dał mi wypaść ze szkoły. teraz mam swoje życie, pracę, mieszkanie w innym mieście i jakoś tak wyszło że rozmawiamy może raz na miesiąc, powierzchownie, 'co słychać' i 'u mnie dobrze'. a ja chciałem mu powiedzieć że bez niego nie wiem gdzie bym był. może na dnie jak nasi rodzice. może gorzej. jest już prawie północ i piję trzecią kawę i myślę że może jutro do niego zadzwonię i powiem mu to wreszcie. albo nie zadzwonię i znowu będę tego żałował. chyba wiem jak to się skończy.