moja siostra ma depresję od pięciu lat. cała rodzina chodzi wokół niej na palcach, każde święta są podporządkowane jej nastrojowi, mama dzwoni do mnie żebym 'uważała co mówię' kiedy się spotykamy. i ja rozumiem. naprawdę rozumiem że to choroba i że ona nie wybiera. ale jestem zmęczona. jestem zmęczona tym że moje własne problemy zawsze schodzą na drugi plan bo 'twoja siostra ma gorzej'. jakby moje życie też nie było trudne. jakby mój smutek się nie liczył. i czuję straszną winę że tak myślę, dlatego nikomu nie mogę tego powiedzieć.