W pracy jestem tym spokojnym, zrównoważonym typem co nigdy nie traci głowy. Szef mnie chwali, koleżanki z pracy uważają mnie za wzór opanowania. W domu krzyczę na dzieci za byle co i potem płaczę w łazience bo nie poznaję sam siebie. To są dwie różne osoby i nie wiem która jest prawdziwa. Może żadna.