Powiedz to, czego nie możesz powiedzieć głośno.

Chyba zdradzam swojego partnera emocjonalnie i nawet mu o tym powiedziałam. Myślałam że to odważne i szczere. On się roześmiał i powiedział że to nie jest zdrada skoro nic się nie stało. Teraz czuję się gorzej niż przed rozmową bo albo ma rację i ja przesadzam, albo nie rozumie w ogóle o czym mówię…

Jest 1 w nocy i czytam rozmowy mojej partnerki z koleżanką. Pyta ją czy wierzy że mogę być jej wierny. Mogę być. Ale to pytanie... wynika z tego że ja jestem zazdrosny? Że myśli że też mogę być nielojalny? Jeśli czyta ten tekst - przepraszam.

Czy to jest zdrada jeśli nigdy nie dotknęłam tej osoby? Rozmawiamy codziennie, on wie o mnie wszystko, więcej niż mój chłopak z dwóch lat związku. Piszemy do siebie w nocy kiedy mój chłopak śpi obok. Chyba wiem że to źle ale nie wiem jak przestać i nie wiem czy w ogóle chcę.

moja siostra ma depresję od pięciu lat. cała rodzina chodzi wokół niej na palcach, każde święta są podporządkowane jej nastrojowi, mama dzwoni do mnie żebym 'uważała co mówię' kiedy się spotykamy. i ja rozumiem. naprawdę rozumiem że to choroba i że ona nie wybiera. ale jestem zmęczona. jestem zmęczo…

Od roku piszę do eks. Nic wielkiego, czasem tylko kilka słów. Mój obecny nie wie. Nie ma między nami nic romantycznego - po prostu eks jest jedyną osobą która mnie rozumie i nie chcę tego stracić. Ale wiem że gdyby mój chłopak to zobaczył to by nie zrozumiał. I szczerze? Chyba słusznie.

Moja siostra bliźniaczka ma depresję i często czuję się odpowiedzialna za jej szczęście. Wiem że to chore ale nie potrafię tego puścić. Czasem jestem na nią wkurzona że nie radzi sobie sama a czasem czuję się winna że to czuję.

Ja sama byłam winna. Poznałam faceta na forum internetowym i przez miesiące rozmawialiśmy każdego dnia. Dzieliliśmy się rzeczami które nie dzieliłam nawet z moim partnerem. Ktoś mnie zapytał czy to zdrada i wtedy uderzyło mnie jak bardzo pochrzaniłam. Mój chłopak nigdy się nie dowiedział ale ja wiem…

Dodałem certyfikat który nigdy nie miałem do CV. Dostałem pracę. Przez rok nikt nie sprawdzał. Dziś pracuję tam już trzeci rok i robię dobrze swoją robotę. Ale czasami o tym myślę i czuję się jak oszust mimo że teraz rzeczywiście wiem co robię.

Skłamałem rodzicom że moja młodsza siostra poszła na imprezę kiedy w rzeczywistości była u mnie w domu z chłopakiem. Czuję się źle ale było warte tego żeby ją osłonić. Mama nigdy się nie dowiada bo brat by jej powiedział na złość.

Znalazłam w piwnicy walizke po babci. Myślałam że same stare ciuchy. A tam były pieniądze. Dużo. W starych banknotach, część już nieważnych, ale część jeszcze do wymiany. Nikt inny nie wie. Powiedziałam mamie że była tylko pościel i jakieś książki.

Okłamałem wszystkich na temat powodu zwolnienia z poprzedniej pracy. Mówiłem że firma padła, restrukturyzacja, typowe rzeczy. Prawda jest taka że mnie wywalili za mobbing - byłem tym który mobbingował. Wiem wiem, brzydzicie się teraz i macie rację. Byłem wtedy w bardzo złym miejscu psychicznie i wył…

Na CV napisałem rzeczy które były prawie prawdą. Na rozmowie kwalifikacyjnej się rozwinąłem. Dostałem pracę. Przez pół roku myślałem że się załamię ale okazało się że uczę się szybko i teraz wiem co robię. Może to nie było takie złe? Ale wciąż się czuję winna.

Ukłamałam męża że jestem w ciąży a potem udawałam miscarriage. Potrzebowałam jego uwagi i bliskości. Był wtedy bardziej kochający i zainteresowany mną. Teraz wciąż czasami myśli że straciła dziecko a ja wiem że to było kłamstwo. Nienawidzę siebie za to ale boję się prawdy bardziej.

Zostawiłam go i nigdy nie wyjaśniłam dlaczego. Po prostu przestałam odbierać telefon. Wiem że to okrutne. Ale nie umiałam powiedzieć mu w twarz że go nie kocham i że od dawna czułam się w tym związku jak w więzieniu. Wybrałam tchórzostwo zamiast rozmowy. Do dziś mi głupio.