Przez trzy lata byłem ofiarą bullyingu w szkole i nigdy nikomu tego nie powiedziałem. Chodzę do liceum, mam 17 lat i wszyscy myśleli, że jestem popularny, że wszystko u mnie okej. A ja codziennie rano miałem mdłości ze strachu przed pójściem do szkoły. Kolegów z klasy nie było mi do niczego - oni byli ci, którzy mnie prześladowali. Wyśmiewali się z moją wyglądu, z tego jak się ubierałem, z moich ocen. Zawsze coś sobie robili, drobne rzeczy ale powtarzające się każdego dnia - schowali mój plecak, rozmazali moje notatki, wykupowali się ze mnie na przerwach. Nikt dorosły tego nie widział albo pretendował, że nie widzi. Nauczyciele woleli nie wiedzieć. A ja szedłem do szkoły jakbym szedł na śmierć. Teraz gdy to piszę, czuję taką ulgę ale jednocześnie strach, że ktoś pozna moją tożsamość. Wciąż nie powiedziałem rodzicom. Nie chcę być postrzegany jako słaby czy jako ofiara. Ale też czuję się oszukany - te tři lata to były stracone lata gdzie mogłem być szczęśliwy. I ta złość do tych ludzi... ona mi rośnie, a nie mniejszy.