przez całą podstawówkę słyszałam że jestem zdolna i że muszę iść do dobrego liceum i potem na studia i że zmarnuję potencjał jeśli nie będę miała dobrych ocen. byłam tym dzieckiem co siedzi w pierwszej ławce i zawsze wie odpowiedź. w pierwszej klasie liceum dostałam pierwszą pałę w życiu, z chemii, i zadzwoniłam do mamy z płaczem. mama powiedziała że to wstyd i że ona w moim wieku tego i tamtego. teraz jestem na pierwszym roku i mam średnią 3.2 i to jest dla mnie rewolucja - nikt tu nie patrzy na moje oceny. pierwszy raz od 10 lat nikt ode mnie niczego nie wymaga poza mną samą. uczę się wolniej ale naprawdę rozumiem to co czytam i to jest dziwnie satysfakcjonujące.